Дэлгэрэнгүй
Татаж авах Docx
Дэлгэрэнгүй уншаарай
Өнөөдөр Төгс Гэгээрсэн Их Багш Чин Хайн “Эрин зууны хайр” номын “2-р хэсэг: Хамаг амьтдыг хайрлах хайр”-ыг толилуулж байгаа нь нэр төрийн хэрэг юм. Эхний шүлэг “Тооройн үг”-т тоорой болон эх нь асран халамжилдаг хүмүүстээ талархаж буйг, дараа нь тооройг хүний хүнсэнд зориулан амьтан-хүний мах болгохоор алах гэж буйг мэдээд амссан шаналал, тарчлалыг өгүүлнэ. Хоёр дахь шүлэг “Энэ бол Та гээд төсөөлдөө!”-д амьтан-хүмүүс махны үйлдвэрлэлд ямар аймшигт нөхцөл туулдгийг дүрсэлжээ.Хэсэг 2: Хамаг амьтныг хайрлах хайрТооройн үг (Лой Лон Кон)Алтан дэлхийд төрөх өдөр минь ирж, анхлан тантай учран тохиож билээ. Ягаахан, мариалаг бөөрөнхий амьтан Ямар баясалтай эхтэйгээ тоглон байв.Өхөөрдсөн харцаа над дээр унаган эгдүүтэй хөөрхнийг минь та гайхдаг сан. Өдөр болгон намайг эргэн тойрч элдэв ногоон зууш, амтат ууш авчирдаг сан…Ээж бид хоёрын зүрх сэтгэл уяралтай Таны хайр халамж, нөмөр нөөлгөн дор тайван сайхан амьдралаар өсөж би торнисон. Өдөр өнгөрөх бүрий мах мариа нэмж, Өнгийж идэн, өндийж наадан эрхэлсэн…Тэр нэгэн өглөө тийм л сайхан байлаа, Тэнгэрийн хаяа цэлийн үүлс урьхан хөвнө. Эхийнхээ дэргэд тухлан таатайхан хэвтэж билээ, эмгэнэлт явдал болохыг яахин бид мэднэ.Барс, заан мэт бяралхуу булчинлаг хоёр залуу бултан зайлахын зуургүй бяцхан биеийг минь ааглан барин авч торонд хийв! Өө БУРХАН минь, яах нь энэв?Ачилж хараач, ээж минь, Аварч хамгаалаач, эзэн минь. Алдрай балчир намайг орхиоч гэж айдаст автан би чарлав!Хөөрхий ээж минь уйлан хайлахуй Харах нүдийг нь цөхрөлийн нулимс бүрхэв. Харуусал нөмөрсөн сэтгэлийн уй гашууг Хурмаст тэнгэрт ч агуулж яахин чадахав!Миний эзэн цааш харан Мөнгө тоолоод гар нь завгүй. Мэлмэрэх нулимс зүрх зүсэн Машины бүхээгт сэтгэл цөхрөнгүй.Шинэ хүнийхээ баярыг тэмдэглэж, ширээгээ тооройн мах чимэглэнэ. Хонуулаад тэрнийг нядална гэж хоёр залуу хоорондоо хөөрөлдөнө!’Ээ халаг, энэ амьдрал яасан ч их тоглоомтой юм бэ, сүнс минь эцэж туйлдав. Зүрхэнд минь нулимс хурж, цус минь горхи мэт урсана.Төрөхөөс минь эхлэн тэжээсэн болохоор таныг надад хайртай гэж бодсон. Тэгэвч тэр бүхэн худал байсан юм уу? Таны хувьд би олз ашиг төдий гэж үү!Маргааш баяр найрын үеэр хүмүүсийг хөгжөөж, баясан цэнгэхийн бахыг нь хангахын тулд, биеийг минь таллан, ясыг минь мөчилнө. Махыг минь хуваан, таваглаж өрж жинхэнэ зовлон болж хувирна.Таны энхрийхэн үр хүүхдийг минийх шиг тавилан бүү дайраг. Тайван амгалан, урт удаан насалж, мэнд амгалан цугтаа найрстугай…Гэр бүл нь бүхэлдээ ариун сэтгэлээр амьдарч, олон төрөлдөө хүн болон төрөг. Үүрд үйлийн үрийн төлөөс төлөх гахай л бүү болж төрөөсэй!Аяа хөөрхий, амьдрал минь баяртай… Ард үлдсэн ээж минь тарчлана гэхээс уйтай. Энэлэн яах вэ, нулимстай даваагаа би давна… Ээж минь дээ! Ээж минь… ээж минь...”Өөрийгөө Миний оронд Төсөөл дөө!“Өчүүхэн жижиг, хог шороогоор дүүрэн саванд хоригдном, өгүүлэн жишиж хэлэхийн арга алга даа, энэ л газрыг. Өндрийн наран, намуун салхин үс ноосонд минь хүртээлгүй. Өмхий самхай үнэр, шээс шинхэгэн дунд амьдарнам, би! Энэ бүхэн хүмүүний тааллаар л юм гэж үү? Эргэж хөрвөөхийн ч тэнхэлгүй болтол минь элдвийн эм тангаар шахаж бордох юм, намайг! Энд үд дунд бүгчим халуун, үдэш орой тэсгим хүйтэн байнам. Сэнгэнэсэн цэвэр агаар хаана вэ? Энэ амьдралыг юу ч гэмээр юм бэ дээ? Хүүхдээ яалтай билээ? Тэднийг минь та гишгэчиж орхих биз! Хөөрхийс маань хүйт хийгээд бохироос үхэж үрэгдэнэ. Хэрвээ тэд үлдэж гэмээнэ хариугүй бага насандаа хаа холдох вэ, идүүлэх л биз! Аяа, Бурхад минь, аварч өршөө!!!Хар дарсан зүүдээ би хэлж ярьж чадахгүй нь. Хүмүүн төрөлтөн олон ч хайрлаж энэрдэг нь хэн сэн!? Хүмүүсийг цатгахын төлөө халуун цусаа урсгасаар хачин түгшүүрт, зовлонт амьдралаар би амьдарнам. Мөч мөчөөрөө тасчуулан, хана, таазнаас өлгөгдөж, машины бүхээгт мах болон санжганадаг аа, бид! Өмөлзөн гуйж, шаналсандаа дуу хадаан хэвтэхэд чинь, Өөдгүй муу алуурчин хоолойг чинь огтлон Өнгөт хүрэн цусыг чинь гожгодуулбал яана вэ, хүн та! Ийм байдлыг хэн тэсэж, инээн баясаж хэрхэн чадах вэ? Ийм байтал зүгээр явж, хэлгүй, дүлий, сохор мэт байх уу?Хүмүүс хэзээнээс ийм харгис болж Хайр энэрэл, нинжин чанараа бүрэн гээв? Тэд өшиглөж, хутгалж, хэрчиж, тамлана Ай, энэ өвдөлтийг тэсэхийн аргагүй! Хайлан уйлнам, туслаач!... Хэн нэг нь гараа сунгаач!?... Хачин давчуу, харуй бүрий, аймшигт ханан дунд халуун цус хаа сайгүй урсана, хальж нэлийнэ. Тэнд сүх ба сүүдрээс өөр юу ч үгүй сүүдэр нь аварга том, сүх нь хурц иртэй, харин Би айж байна; би жижигхэн, чичирч байна, би хүчин мөхөстөж байна. Хэрвээ та там гэж юу байдгийг мэдэхгүй бол, хүрч ирээд хар, өөр хаа ч биш, тэр чинь энд л байна! Хүмүүн андууд минь ээ, үүнийг яанам бэ? Хөөрхий намайг тарчлааж, идэхийн учир юунд вэ?Өөрийгөө миний оронд төсөөл. Өөрийнхөө гэр бүлийн нэг гишүүнийг миний оронд төсөөл!”
