ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ, ਅਠ ਹਿਸਿਆਂ ਦਾ ਚੌਥਾ ਭਾਗ

ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਿਸਨੇ ਦੱਸਿਆ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਰੇ ਕਿਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ?" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਕਿਹੜਾ ਭਰਾ? ਮੇਰੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭੈਣਾਂ। ਕਿਹੜਾ?" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਰਾ।" ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਭਰਾ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ, ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਕੁੱਤਾ-ਵਿਅਕਤੀ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਊ ਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੁੱਤੇ-ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕੋ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਇੱਕੋ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਜੇ ਇੱਕ ਲਾਪਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, "ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸਨੂੰ ਬਸ ਕੁਝ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਜੈਨੇਟਿਕ ਬਿਮਾਰੀ ਕਾਰਨ, ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਇਹ ਹੁਣ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਲਾਜ ਲਈ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਠੀਕ ਹੈ?" ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਸਨ, ਦੋਸਤ-ਮਿੱਤਰ। ਇਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਇੰਨੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਨੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਇੰਨੇ ਬਿਨਾਂ-ਸ਼ਰਤ ਹਨ, ਇੰਨੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ। ਓਹ, ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ, ਮੈਂ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਰਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੀ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਬੱਚੇ, ਉਹ ਛੋਟੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਛੋਟੇ ਸਨ। ਪਰ ਬਾਲਗ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਉਠਾ ਸਕਦੇ? ਉਹ ਕੁੱਤੇ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੇ? ਕੁੱਤੇ-ਲੋਕ ਬੇਵੱਸ ਹਨ। ਉਹ ਬਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣਗੇ। ਉਹ ਵੀਗਨ ਭੋਜਨ ਪਸੰਦ ਕਰਨਗੇ।

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਟਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸੀਗਲ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਮੱਛੀ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਮੇਰਾ ਸਾਦਾ ਖਾਣਾ, ਕੁਝ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਹੁਤ ਬਦਬੂਦਾਰ ਮੱਛੀ-ਲੋਕ।" ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਖਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਸਦੇ ਆਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਉਸ ਖਾਲੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖੁਆ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨ੍ਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਘਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਹੜਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਵਿਹੜਾ, ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨਿੱਜੀ ਲੋਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ... ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।

ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਘਰ ਗਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਸੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੀਜ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਰੀਦਾਰ, ਬੀਜੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰੋਟੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਖੁਆਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਖਾ ਸਕਣ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਮੁੰਦਰੀ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਓਹ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।" ਪਰ ਮੈਂ ਸੀਗਲ-ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਸਮੂਹ ਦੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰੀ-ਛਿਪੇ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਬਸ ਕਿਹਾ, "ਓ, ਰਾਜਾ ਫਲਾਨਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਹੈ।" ਓਹ, ਤੁਰੰਤ। ਬੱਸ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੀ? ਦੋ ਮਿੰਟ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਨ। ਤੁਰੰਤ, ਉਹ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਆਏ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਏ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਰੁਕੋ, ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਰੁਕੋ। ਮੈਂ ਇਹ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹਾਂ।" ਅਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਕੋਈ ਚੀਕ-ਚਿਹਾੜਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ - ਚੁੱਪ-ਚਾਪ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਓਹ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਇਆ।

ਪਰ ਮੈਂ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿਉਂਕਿ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਪੰਛੀ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਹ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਿਲਹਰੀ-, ਲੂੰਬੜੀ-, ਚੂਹਾ-, ਬਿੱਲੀ-, ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀ-, ਅਤੇ ਸਕੰਕ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਸਭ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕ ਜੋ ਆਉਣਗੇ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ - ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? - ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਆਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ, ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਵਰਾਂਡਾ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਸਲੈਬਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣਗੇ। "ਪੋਮ, ਪੋਮ, ਪੋਮ, ਪੋਮ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੇਜਹੌਗ-ਲੋਕ। ਹੇਜਹੌਗ-ਲੋਕ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਿਲੇ ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਛੋਟੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਬੱਚੇ ਸਨ।

ਮੈਂ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਬਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਵਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ-, ਆਪਣੇ ਪੰਛੀ-ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ । ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਠੀਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇੰਨੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ-ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ, ਅਣਗੌਲਿਆ ਜਾਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਜਾਨਵਰ-ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬੇਵੱਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਵਧਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਸਾਲ ਲਗਭਗ 10 ਮਿਲੀਅਨ ਜਾਨਵਰ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਜਾਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ASPCA (ਅਮੈਰੀਕਨ ਸੋਸਾਇਟੀ ਫਾਰ ਦ ਪ੍ਰੀਵੈਂਸ਼ਨ ਆਫ ਕਰੂਏਲਟੀ ਟੂ ਐਨੀਮਲਜ਼) ਦੀ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਹੈ: ਉਹ ਬੱਚੇ ਜੋ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਐਫਬੀਆਈ (ਫੈਡਰਲ ਬਿਊਰੋ ਆਫ਼ ਇਨਵੈਸਟੀਗੇਸ਼ਨ) ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਦਮੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਿੰਸਾ ਪ੍ਰਤੀ ਅਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਹਿੰਸਾ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪੇਟਾ (ਪੀਪਲ ਫਾਰ ਦ ਐਥੀਕਲ ਟ੍ਰੀਟਮੈਂਟ ਆਫ਼ ਐਨੀਮਲਜ਼) ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸਹੂਲਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਜਾਂਚਕਰਤਾ ਭੇਜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੁਕਵੇਂ ਕੈਮਰਿਆਂ 'ਤੇ ਇਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ-ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਫੁਟੇਜ ਕੈਦ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ 10,000 ਪੈਰਾਕੀਟ ਗੰਦੇ ਪਿੰਜਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਫੈਕਟਰੀ ਫਾਰਮਿੰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਕੈਦ ਖੇਡ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਗੀਆਂ ਇੰਨੀਆਂ ਸੰਘਣੀਆਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੰਭ ਵੀ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾ ਸਕਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੂਰ ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਪਿੰਜਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਘੁੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਐਨੀਮਲ ਇਕੁਐਲਿਟੀ ਦੇ ਜਾਂਚਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੂਰ ਪ੍ਰਜਨਨ ਸਹੂਲਤ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਤੰਗ ਪਿੰਜਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤੇ ਵਡੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਸਟੇਡੀਅਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਾਬਾਲਗ ਹਾਥੀ ਮਿਲਿਆ। ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਲਾਲ ਖੁਲਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਵੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਪਤਲਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ। ਅਤੇ ਥਾਈਲੈਂਡ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ ਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਕ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ।

ਆਦਿ...

ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਤਾਂ, ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬੇਵੱਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ...##ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਕਦੇ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਦੁੱਖ ਲਈ ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਾ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੱਚੇ, ਮਾਸੂਮ ਬਚੇ, ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕ, ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਪੀੜਤ, ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦੇ ਪੀੜਤ, ਮਨੁੱਖੀ ਤਸਕਰਾਂ ਦੇ ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਇਸ ਸਭ ਕੁਝ ਲਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਕਦੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਮੈਂ ਕੁਝ ਤਾਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਮਦਦ ਕਰਾਂ।" ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਮੈਂਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਸਭ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।

ਠੀਕ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਡਾਇਰੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਜਾਨਵਰ-ਲੋਕਾਂ, ਜਾਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਦੂਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲਈ ਦਿਆਲੂ ਬਣੋ, ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣਾਏ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅੱਜ ਲਈ ਇੰਨਾ ਹੀ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੱਲਬਾਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਥੋੜੀ ਸ਼ਰਮ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਦੱਸਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਉਂ ਅੱਜ ਪੰਛੀ-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਅਤੇ ਪੰਛੀ(-ਲੋਕਾਂ) ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਲਈ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ । ਉਹ ਬਸ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਦੇਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ - ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ - ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਉੱਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮੈਂ ਚੰਗੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ। ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਲਈ।

ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ, ਮੇਰੇ MAPA। ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜੀਓ, ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜੀਓ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਤਿਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜੀਓ, ਅਤਿਅੰਤ ਮਿਹਰਬਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜੀਓ, ਅਤਿਅੰਤ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜੀਓ, ਅਤਿਅੰਤ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜੀਓ, ਅਤਿਅੰਤ ਦਿਆਲੂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜੀਓ, ਅਤਿਅੰਤ ਰਹਿਮਦਿਲ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜੀਓ । ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰਸਯੋਗ ਗ੍ਰਹਿ 'ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ, ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਕੀ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਜਿਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ। ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ-ਸ਼ਰਤ ਪਿਆਰ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣਾ ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ। ਆਮੇਨ।

Photo Caption: "ਸੁੰਦਰਤਾ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ ਇੱਥੇ, ਉੱਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ।"

ਫੋਟੋ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰੋ