รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
เรามาต่อกันในบทที่ 5 "‘นักบุญน้ำหอม’ แสดงให้เห็นความอัศจรรย์ของท่าน" จากหนังสือ "อัตชีวประวัติของโยคี" โดยปรมหังสา โยคะนันทะ (มังสวิรัติ) บทที่: 5 "นักบุญน้ำหอม" สำแดงอัศจรรย์ของท่าน "ฉันมองตรงไปยังนักบุญท่านนั้น สายตาของเขาเหลือบมามองฉัน อย่างรวดเร็ว เขามีรูปร่างอ้วนท้วม มีหนวดเครา ผิวคล้ำ และดวงตาโตเป็นประกาย ‘ลูกชาย พ่อดีใจที่ได้เจอลูก พูดอะไรก็ได้ตามใจลูก ลูกต้องการน้ำหอมไหม?’ ‘เพื่ออะไรครับ?’ ฉันคิดว่าคำพูดของท่านนั้น ค่อนข้างไร้สาระ ‘เพื่อสัมผัสประสบการณ์ อันน่าอัศจรรย์ ของการเพลิดเพลินกับน้ำหอม’ ‘การนำพระเจ้ามาสร้างกลิ่น?’ ‘แล้วไงเหรอครับ? พระเจ้าสร้างน้ำหอมอยู่แล้วนี่นา’ ‘ใช่ แต่พระองค์ทรงสร้าง ขวดกลีบดอกไม้ที่บอบบาง เพื่อใช้ใหม่และทิ้งไป ลูกสามารถเสกดอกไม้ขึ้นมาได้ไหม?’ ‘ฉันสามารถเสกน้ำหอมออกมาได้นะ เพื่อนตัวน้อย’ ‘ถ้าอย่างนั้นโรงงาน ผลิตน้ำหอมก็จะเจ๊ง’ ‘ฉันจะอนุญาตให้ พวกเขาทำการค้าต่อไป!’ จุดประสงค์ ของฉันคือการแสดงให้เห็นถึง ฤทธานุภาพของพระเจ้า’ ‘ท่านครับ จำเป็นต้องพิสูจน์ การมีอยู่ของพระเจ้าหรือครับ พระองค์ทรงแสดงปาฏิหาริย์ ในทุกสิ่งทุกหนทุกแห่งไม่ใช่หรือ’ ‘ใช่ แต่เราเองก็ควรแสดงให้เห็นถึง ความหลากหลายในการสร้างอันไม่มี ที่สิ้นสุดของพระองค์ด้วยเช่นกัน’ 'ท่านใช้เวลานานแค่ไหน กว่าจะเชี่ยวชาญในศิลปะแขนงนี้' 'สิบสองปี' 'สำหรับการผลิตน้ำหอม ด้วยวิธีการทางดวงดาว!' ดูเหมือนว่า ท่านนักบุญผู้ทรงเกียรติ ท่านได้เสียเวลาไปถึงสิบสองปี กับน้ำหอมที่ท่านสามารถ หาซื้อได้ด้วยเงินเพียงไม่กี่รูปี จากร้านขายดอกไม้' 'น้ำหอมจะจางหายพร้อมกับดอกไม้' ‘น้ำหอมจะจางหายเมื่อความตายมา ทำไมฉันจึงควรปรารถนาแต่สิ่งที่ ทำให้ร่างกายพึงพอใจเท่านั้น?’ 'ท่านนักปรัชญา ท่านทำให้ฉันพึงพอใจ' จงยื่นมือขวา ออกมา' เขาทำท่าทางให้พร ฉันอยู่ห่างจากคันธาบาบา เพียงไม่กี่ฟุต ไม่มีใครอยู่ใกล้พอ ที่จะสัมผัสร่างกายของฉันได้ ฉันยื่นมือออกไป แต่โยคีไม่ได้แตะต้องมือฉัน ‘คุณต้องการน้ำหอมกลิ่นอะไร?’ 'ดอกกุหลาบ' 'ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิด' เป็นที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่ง ที่กลิ่นหอม ของดอกกุหลาบโชยออกมา จากกลางฝ่ามือของฉันอย่างแรง ฉันหยิบดอกไม้สีขาวขนาดใหญ่ ไร้กลิ่นจากแจกันที่อยู่ใกล้ ๆ ด้วยรอยยิ้ม ‘ดอกไม้ไร้กลิ่นนี้ สามารถอบอวล ไปด้วยกลิ่นมะลิได้หรือไม่?’ 'ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิด' กลิ่นหอมของดอกมะลิ โชยออกมาจากกลีบดอกไม้ทันที ฉันขอบคุณผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ และนั่งลงข้าง ๆ ลูกศิษย์คนหนึ่งของท่าน เขาแจ้งให้ฉันทราบว่า คันธาบาบา ซึ่งชื่อจริงคือ วิศุธนันทะ ได้เรียนรู้เคล็ดลับ โยคะอันน่าทึ่งมากมาย จากอาจารย์ท่านหนึ่ง ในทิเบต ผมได้รับการยืนยันว่า โยคีชาวทิเบตผู้นั้น มีอายุมากกว่าหนึ่งพันปีแล้ว 'ศิษย์ของท่าน คันธาบาบา ไม่ได้แสดงมายากลน้ำหอม ด้วยวิธีการพูดคุยแบบง่าย ๆ อย่างที่คุณ เพิ่งได้เห็นไปเสมอไป' ศิษย์คนนั้นพูดด้วยความภูมิใจ ในอาจารย์ของตนอย่างเห็นได้ชัด 'วิธีการของเขามีความแตกต่าง กันอย่างมาก เพื่อให้สอดคล้อง กับอารมณ์ที่หลากหลาย' เขาช่างน่าทึ่ง! ปัญญาชนในเมืองกัลกัตตา หลายคน เป็นผู้ติดตามของเขา' ฉันตั้งใจแน่วแน่ในใจว่า จะไม่เข้าร่วมกับพวกเขา ฉันไม่ชอบคุรุที่ ‘มหัศจรรย์’ เกินจริงไปหน่อย หลังจากกล่าวขอบคุณคันธาบาบา อย่างสุภาพแล้ว ฉันก็จากไประหว่างเดินกลับบ้าน ฉันก็ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ สามอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ อุมา น้องสาวของฉันมาพบฉัน ขณะที่ฉันเดินเข้ามาในบ้านของเรา ที่ถนนกูร์ปาร์ 'คุณดูมีสไตล์ขึ้นมาก การใช้น้ำหอมเนี่ย!' โดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันส่งสัญญาณให้เธอดมมือฉัน 'กลิ่นกุหลาบหอมเย้ายวนใจจัง!' มันแรงอย่างผิดปกติ! เมื่อคิดว่ามัน ‘ผิดปกติอย่างมาก’ ฉันจึงค่อย ๆ วางดอกไม้ที่มีกลิ่นหอม ราวกับมาจากห้วงอวกาศ ไว้ใต้รูจมูกของเธอ 'โอ้ ฉันชอบดอกมะลิจัง!' เธอคว้าดอกไม้นั้นไว้ สีหน้าของเธอแสดงออก ถึงความงุนงงอย่างน่าขัน ขณะที่เธอสูดดมกลิ่น ดอกมะลิซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากดอกไม้ชนิดหนึ่งที่เธอรู้ดีว่า ไม่มีกลิ่น ปฏิกิริยาของเธอ ทำให้ความสงสัยของฉันที่ว่า คันธา บาบา ได้ชักนำให้ฉันเข้าสู่สภาวะ ที่รับรู้กลิ่นได้ด้วยตนเอง เพียงคนเดียวหมดไป ต่อมาฉันได้ยินจากเพื่อนคนหนึ่ง ชื่ออลากานันดาว่า 'นักบุญน้ำหอม' มีพลังอำนาจที่ฉันปรารถนาให้ผู้คน นับล้านที่อดอยากในเอเชีย และในปัจจุบันในยุโรปด้วย ได้ครอบครองเช่นกัน 'ฉันอยู่กับแขกอีกร้อยกว่าคน ในบ้านของคันธาบาบา ที่เมืองเบอร์ดวัน' อลากานันดาบอกกับฉัน 'มันเป็นงานเลี้ยงฉลองที่ยิ่งใหญ่มาก' เนื่องจากโยคีท่านนั้น มีชื่อเสียงว่า สามารถเสกสิ่งของจากอากาศได้ ฉันจึงหัวเราะและขอให้ท่าน เสกส้มแมนดารินที่ไม่ได้อยู่ ในฤดูกาลออกมาให้หน่อย ทันใดนั้น ลูชีส ซึ่งวางอยู่บน จานใบตองทุกใบ ก็พองตัวขึ้น ปรากฏว่าซองขนมปัง แต่ละซองบรรจุส้มแมนดาริน ปอกเปลือกอยู่ ฉันกัดชิ้นของตัวเอง ด้วยความลังเลเล็กน้อย แต่กลับพบว่ามันอร่อยมาก' หลายปีต่อมา ฉันจึงเข้าใจ ด้วยการรับรู้จากภายในว่า คันธาบาบาทำได้อย่างไร ในการเสกสิ่งของต่าง ๆ ขึ้นมา อนิจจา วิธีการนั้น! อยู่เหนือการเข้าถึงของฝูงชน ผู้หิวโหยทั่วโลก สิ่งเร้าทางประสาทสัมผัสต่าง ๆ ที่มนุษย์ตอบสนอง ได้แก่การสัมผัส การมองเห็น การลิ้มรส การได้ยิน และการดมกลิ่น ล้วนเกิดจากการเปลี่ยนแปลง การสั่นสะเทือนของอิเล็กตรอน และโปรตอน การสั่นสะเทือนเหล่านั้น ถูกควบคุมโดย 'ไลฟ์ตรอน' ซึ่งเป็นพลังชีวิตที่ละเอียดอ่อน หรือพลังงานที่ละเอียดกว่าอะตอม ซึ่งได้รับการเติมเต็มอย่างชาญฉลาด ด้วยสาระสำคัญทางความคิด เชิงประสาทสัมผัสทั้งห้าประการ คันธาบาบา ปรับสมดุลตนเอง กับพลังจักรวาลผ่านการฝึก โยคะบางอย่าง ทำให้เขาสามารถ ชี้นำพลังชีวิตให้จัดเรียงโครงสร้าง การสั่นสะเทือนใหม่ และทำให้ผลลัพธ์ที่ต้องการ เป็นรูปธรรมได้ น้ำหอม ผลไม้ และสิ่งมหัศจรรย์อื่น ๆ ของท่าน เป็นการปรากฏเป็นรูปธรรม ของแรงสั่นสะเทือนทางโลก ไม่ใช่ความรู้สึกภายใน ที่เกิดจากการสะกดจิต การแสดงปาฏิหาริย์ อย่างเช่นที่แสดงโดย "นักบุญน้ำหอม" นั้นน่าตื่นตาตื่นใจ แต่ไร้ประโยชน์ทางจิตวิญญาณ เนื่องจากมีจุดประสงค์ เพียงแค่ให้ความบันเทิงเท่านั้น สิ่งเหล่านี้จึงเป็นสิ่งเบี่ยงเบน จากการแสวงหาพระเจ้าอย่างจริงจัง แพทย์ได้ใช้การสะกดจิต ในการผ่าตัดเล็ก ๆ โดยเปรียบเสมือนยาชาทางจิตใจ สำหรับผู้ป่วย ที่อาจตกอยู่ในอันตรายจากยาสลบ แต่สภาวะการสะกดจิตนั้น เป็นอันตราย ต่อผู้ที่ถูกสะกดจิตบ่อยครั้ง ส่งผลให้เกิดผลกระทบทางจิตใจ ในเชิงลบ ซึ่งในที่สุดจะทำให้ เซลล์สมองทำงานผิดปกติ การสะกดจิตคือการรุกล้ำ เข้าไปในขอบเขต จิตสำนึกของผู้อื่น ปรากฏการณ์ชั่วคราวเหล่านี้ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับ ปาฏิหาริย์ที่กระทำ โดยผู้ที่บรรลุธรรมเลย เมื่อตื่นรู้ในพระเจ้าแล้ว นักบุญที่แท้จริง จะเปลี่ยนโลกแห่งความฝันนี้ได้ ด้วยเจตจำนงที่สอดคล้อง กับพระผู้สร้าง แห่งจักรวาลอย่างกลมกลืน การโอ้อวดพลังเหนือธรรมชาติ อย่างโจ่งแจ้งนั้นถูกประณาม โดยเหล่าอาจารย์ อะบู ซาอิด นักปราชญ์ชาวเปอร์เซีย เคยหัวเราะเยาะพวกฟากีร์บางคน ที่ภูมิใจ ในพลังปาฏิหาริย์ของตน เหนือน้ำ อากาศ และอวกาศ 'กบก็อาศัย อยู่ในน้ำได้อย่างสบายใจ!' อาบู ซาอิด ชี้ให้เห็น ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย 'อีกาและแร้งบินในอากาศ ได้อย่างง่ายดาย' ปีศาจปรากฏตัวอยู่ ทั้งทางทิศตะวันออก และทิศตะวันตกในเวลาเดียวกัน! คนดีคือคนที่ดำรงชีวิต อย่างชอบธรรม ท่ามกลางเพื่อนมนุษย์ ซื้อขาย แต่ไม่เคยลืมพระเจ้า แม้เพียงชั่วขณะเดียว!’ ในอีกโอกาสหนึ่ง อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ชาวเปอร์เซีย ได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับชีวิต ทางศาสนาไว้ดังนี้: 'จงละทิ้งสิ่งที่อยู่ในหัวของคุณ (ความปรารถนา และความทะเยอทะยานที่เห็นแก่ตัว) แบ่งปันสิ่งที่คุณมีอยู่ในมือ อย่างอิสระ และอย่าได้หวั่นไหว ต่อความยากลำบากเด็ดขาด!’ ทั้งนักปราชญ์ผู้เที่ยงธรรม ที่วัดกาลีฆัตและโยคี ที่ได้รับการฝึกฝนจากทิเบต ก็ไม่สามารถตอบสนอง ปรารถนาของฉันที่จะมีคุรุได้ หัวใจของฉันไม่ต้องการครูสอน ในการรับรู้ และมันก็ร้อง ออกมาเองว่า 'เยี่ยมมาก!' ดังก้องกังวานยิ่งขึ้น เพราะไม่ค่อยถูกปลุกให้ตื่น จากความเงียบสงบ เมื่อในที่สุด ฉันได้พบกับอาจารย์ของฉัน ท่านได้สอนฉันด้วยแบบอย่าง อันยิ่งใหญ่เพียงอย่างเดียวถึงคุณค่า ของความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง"
