การสัมภาษณ์ของสื่อมวลชนกับ ท่านอนุตราจารย์ชิงไห่ (วีแกน) ตอนที่ 4 จาก 12 ตอน

ในตอนนี้ ท่านอาจารย์จะ กล่าวถึงหน้าที่อันสูงส่ง ของนักข่าวในการรายงานข่าว

(ท่านอาจารย์ ปีนี้ท่านจะมา ฉลองตรุษจีนที่นี่ด้วยหรือไม่?) ฉันไม่รู้ (หากเราจัดงานฉลอง ตรุษจีนที่นี่ ท่านช่วย จัดการแสดงวัฒนธรรมจาก ฮาวายอีกครั้งได้ไหม?) ฟังดูดีมากเลย (นั่นคงจะยอดเยี่ยมมาก!) พวกคุณชอบแบบนั้นไหม?

(ท่านจะปล่อยวิดีโอเทป เมื่อไหร่ครับ อาจารย์?) มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก (คุณสัญญาไว้ว่าจะ..) พวกเขาทำมันด้วยตัวเอง ฉันไม่ได้ขอให้พวกเขาทำอย่างนั้น โปรแกรมนั้นจัดทำขึ้นโดย เหล่าศิษย์ (ใช่แล้ว) บางคนเป็นมืออาชีพ (ใช่ครับ) (การแสดงของเด็ก ๆ…) (ไม่ครับ ผมยังทำงานไม่เสร็จ ผมจะกลับมาทำงานพรุ่งนี้) ครอบครัวที่มีความสุขสำคัญใช่ไหม? น่ารักใช่ไหม? อบอุ่นและสบายใช่ไหม? (เคนต์ถามผมว่า "พ่อทำเสร็จหรือยังครับ?") อ๋อ โอเค งั้นก็ให้พวกเขารู้ด้วยนะ (เขารู้ว่าคืนนี้ผม ทำงานที่หนังสือพิมพ์) โอ้ จริงเหรอ? (แล้วทำไมผมถึงไม่ลงมือทำล่ะ?) โอ้พระเจ้า! จริงเหรอ? เรื่องนี้เร่งด่วนไหม? (อ้อ ผมแจ้งบริษัทพิมพ์ แล้วว่าผมจะนำไป ให้พรุ่งนี้เช้าครับ) จริงเหรอ? โอเค

(รายการบันเทิง ยอดเยี่ยมมาก) (หากท่านอนุญาต…) พวกเขาทำไปโดยไม่ได้ วางแผนไว้ล่วงหน้าเลย (หากท่านให้พวกเขามาแสดงที่นี่อีก มันคงสนุกมากเลย โดยเฉพาะช่วง เทศกาลตรุษจีน) เราควรขายตั๋วไหม? ขายตั๋วเพื่อระดมทุนสำหรับ งานบรรเทาทุกข์ของเรา? (ใช่ วิธีนั้นก็ใช้ได้เหมือนกัน) (แน่นอน เราไม่ได้เก็บเงินส่วนใด ส่วนหนึ่งไว้เอง ดังนั้นจะ มีอะไรให้ต้องกังวลล่ะ?) นั่นแหละคือปัญหา ผู้คนก็ยังคง วิพากษ์วิจารณ์เหมือนเดิม ฉันลงทุนด้วยเงินของ ตัวเอง แต่พวกเขาก็ ยังวิจารณ์ฉันอยู่ดี แปลกไหมล่ะ? (ท่านอาจารย์เป็นผู้เสียภาษี!) ท่านได้ชำระภาษีให้กับ สหรัฐอเมริกาเรียบร้อยแล้ว) ฉันต้องทำอย่างนั้น มิเช่นนั้น ฉันคงไม่ต้องทำอย่างนี้ (เมื่อใดก็ตามที่ชาวอเมริกันถาม ท่านสามารถตอบได้ทันทีว่า "ฉันจ่ายภาษีนะ รู้ไหม!") ถ้าพวกเขาขอให้ฉันจ่าย ฉันก็จะจ่าย (ใช่ครับ) ไม่ใช่ว่าฉัน... (ท่านไม่มีรายได้ แล้วทำไมพวกเขาถึง ขอให้ท่านจ่ายภาษี?) ไม่มีรายได้ เงินทั้งหมดเป็นเงิน ที่ฉันลงทุนเอง เงินทุกบาทที่ฉันมี ฉันลงทุนทั้งหมด

(ท่านอาจารย์ ปีนี้ ปีหน้า หรือในอนาคต ข้างหน้า ท่านควร ปรากฏตัวต่อสาธารณชน ครั้งใหญ่ต่อหน้า ชุมชนเอาหลัก (เวียดนาม)) โอ้ พวกคุณ! (เพื่อให้พวกเขาสามารถ…) เพื่ออะไร? (ไม่ใช่ว่าเราอยาก อวดอะไรหรอกนะ) โอ (แต่ประเด็นสำคัญคือ เราจำเป็นต้องมีสิ่งนี้ก่อนเพื่อที่เราจะ สามารถขยายกิจกรรมของเราได้) แต่เมื่อวันก่อน ฉันได้ออกไป บรรยายสาธารณะ ใครอยากมา ก็มาได้ ใครอยากฟัง ก็ฟังได้

(ใช่ แต่ไม่ได้มี การเผยแพร่ในวงกว้าง) (เรื่องนี้ไม่ได้ถูกเผยแพร่สู่สาธารณะ) มีเพียงเหล่าศิษย์เท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ มีแค่พวกเรากับอาจารย์เท่านั้น) แต่เรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่ ในหนังสือพิมพ์เลย คุณพูดได้อย่างไรว่า เรื่องนี้ไม่ได้เป็นข่าว? เมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้ไปบรรยายที่ หอประชุมขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง (ที่อนาไฮม์ ใช่ไหม? โอ ใช่แล้ว) (อนาไฮม์) มีผู้คนประมาณ 7,000 หรือ 8,000 คน มีคนเอาหลัก (ชาวเวียดนาม) อยู่ที่นั่นด้วย (มีผู้คนมาจากเอาหลัก (เวียดนาม) และอีกจำนวนมาก มาจากรัฐเท็กซัสและสถานที่ ต่าง ๆ ทางเหนือขึ้นไป) (หนังสือพิมพ์ [ต่างประเทศ] เอาหลัก (เวียดนาม) ตีพิมพ์ไม่ใช่หรือ?) หรือบางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้ ใส่ใจที่จะตีพิมพ์มันเลยก็ได้ เราจะทำอะไรได้บ้าง? (ไม่หรอก เพราะ…)

(ท่านอาจารย์ควรมีทีม ประชาสัมพันธ์ด้วย…) (ต้องมีทีมงานที่สามารถ ติดต่อสื่อมวลชนได้) โอ้ จริงเหรอ? (แล้วพวกเขาจะรู้ได้อย่างไร ถ้าไม่มีใครติดต่อพวกเขา?) โอ้ จริงเหรอ? (เนื่องจากอเมริกาเป็นประเทศที่กว้างใหญ่ไพศาลมาก) (แล้วพวกเขาจะรู้ได้ยังไง ถ้าเราไม่บอกต่อ?) โอเค

(เช่นเดียวกับที่ท่านตีพิมพ์บางสิ่ง แล้วทางสำนักข่าวก็รู้เรื่องนั้น) ต้องมีคนแจ้งข่าวให้พวกเขาทราบ (ก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาไปตามหามัน ด้วยตัวพวกเขาเอง) อ๋อ เข้าใจแล้ว (ตัวอย่างเช่น…) เพราะพวกเขามีสาขาในท้องถิ่น (ใช่ครับ ตัวอย่างเช่น เมื่อตำรวจจับขโมย ได้ที่ไหนสักแห่ง พวกเขามักจะ โทรเรียกสื่อมวลชนให้มาทำข่าว) ใช่ ถูกต้องแล้ว อืม ฉันว่ามันก็เป็นแบบนั้นแหละ ดังนั้น คนที่รู้จักพวกเขา หรือมีคนรู้จักที่เกี่ยวข้อง กับพวกเขาจึงบอกพวกเขา อ๋อ เข้าใจแล้ว (ท่านอนุตราจารย์ต้องมี เลขานุการฝ่ายประชาสัมพันธ์) โอ้ จริงเหรอ? (ตัวอย่างเช่น ตอนนี้…) จากนั้นคุณสามารถบอกศิษย์ของ ฉันบางคนให้ดูแลเรื่องนี้ได้ แล้วใครจะทำแบบนั้นได้อีก? ฉันคงรับมือกับเรื่อง พวกนี้ไม่ไหวหรอก มันมากเกินไปสำหรับฉัน! ฉันไม่คุ้นเคยกับ เรื่องพวกนั้นเลย ตกลง อย่างนั้นหรือ? การมีเลขานุการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ดูเหมือนจะมากเกินไปหน่อยไหม? แบบนั้นจะดูเหมือนว่าฉัน กำลังโอ้อวดอยู่หรือเปล่า?

(นี่ไม่ใช่การโอ้อวด แต่ เป็นเรื่องของฝ่ายบริหาร) (แค่แจ้งให้สื่อมวลชนทราบเพื่อที่ พวกเขาจะได้เขียนข่าว) จริงเหรอ? จริงเหรอ? โอเค โอเค ตกลง งั้นพรุ่งนี้ฉันจะบอกให้ พวกเขาเริ่มจัดการเรื่องสื่อมวลชน (เพื่อแจ้งให้ทุกคนทราบ ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่) จริงเหรอ โอเค เราไม่รู้เรื่องพวกนี้ทั้งหมด มันซับซ้อนเกินไป ฉันรู้เพียงว่าการฝึกฝนทาง จิตวิญญาณนั้นเพียงพอแล้ว ทำไมทุกอย่างต้อง ซับซ้อนขนาดนี้? เจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ แล้วในอนาคตจะมีเจ้าหน้าที่ ประเภทอื่นอีกไหม? เรื่องการเมือง แล้วจะมีอะไรอีก? จริงเหรอ? โอเค เพราะโดยปกติแล้ว... (แต่ท่านอาจารย์มีแต่ ธรรมบาลไม่ใช่เหรอ?) อ้อ! ธรรมบาลมีหน้าที่ คอยดูแลเหล่าศิษย์ให้เป็นระเบียบ ไม่ใช่คอยกันคนนอกออกไป ไม่อย่างนั้นพวกเขาทั้งหมด ก็จะมารุมล้อมฉัน! พวกเขายังคงพยายามจับมือ และเท้าของฉันอยู่

(นั่นสำคัญมากสำหรับ การเผยแพร่ข่าวสาร) อ๋อ โอเค โอเค ได้ยินไหม? (ใช่ ใช่ครับ) คุณพูดคุยกับผู้คน... (ใช่ครับ) คุณได้ยินแล้วใช่ไหม? (ครับ) ไปคุยกับ (…) และคนอื่น ๆ เกี่ยวกับการจัดตั้งคณะกรรมการ สื่อมวลชนขึ้นมา โอเคไหม? (ครับ) (ท่านอาจารย์มีช่องทางการ ติดต่ออยู่แล้ว) ใช่ (ดังนั้นตอนนี้ เมื่อใด ก็ตามที่พวกเขาต้องการเขียน เกี่ยวกับอะไร พวกเขาก็ สามารถติดต่อมาได้เลย) โอ้ จริงเหรอ! หากมีอะไรเกิดขึ้น ให้โทรหาพวกเขา เรียกคนเอาหลัก (ชาวเวียดนาม) ใช่ไหม?

(หากเกิดอะไรขึ้น วิธี หนึ่งคือติดต่อทางโทรศัพท์) อีกวิธีหนึ่งคือการส่งแฟกซ์…) (วิธีหนึ่งคือแจ้งให้ทราบ ทันทีทางโทรศัพท์หรือโทรสาร) (แจ้งให้สื่อมวลชนทราบโดยทันที) บอก (..) ให้จัดตั้ง คณะกรรมการสื่อมวลชนแบบ นั้นตามที่คุณร้องขอ (ใช่ ถ้าเกิดอะไรขึ้น…) (ไม่ว่าท่านอาจารย์จะทำ อะไร สื่อก็ไม่รู้เรื่อง แต่ในฐานะกรรมการประชาสัมพันธ์ เราสามารถแจ้งให้สื่อมวลชนทราบ ถึงสิ่งที่ท่านอาจารย์ได้ทำไปได้) (พบกับนักข่าว) โอ้ จริงเหรอ? (จากนั้นเราค่อยประชาสัมพันธ์) โอเค (เราสามารถเผยแพร่ข่าวได้ทันที) (เพื่อให้ได้รับข้อมูลล่าสุดอยู่เสมอ) หรือเมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณ อยากเจอฉัน ก็มาได้เลย ทำไมคุณถึงต้องการ... (ไม่ มีเยอะเกินไป..)

งั้นเรามาดูทีมงานฝ่ายประชา สัมพันธ์กันเลยดีกว่า โอเคไหม? (ใช่ และมันเร็วมากด้วย) เหมือนที่ท่านอาจารย์พูดไว้ว่า: "ตอนนี้ฉันอยากพบกับนักข่าว ที่มาเมื่อวันก่อน" จริงเหรอ? งั้นฉันไปพบพวกเขาได้เลยใช่ไหม? (ใช่ ท่านสามารถไป พบพวกเขาได้ทันที) อ่า โอเค ตกลง จากนั้นฉันจะไปพบกับ คณะกรรมการสื่อมวลชน (ไปติดต่อผ่านคณะกรรมการ ประชาสัมพันธ์นั้นก่อน แล้วนักข่าว ก็จะสามารถเข้าพบคุณได้ทันที) ตกลง โอเค ในเมื่อคุณขอมาแล้ว ฉันก็รับทราบ และสามารถดำเนินการให้ได้

ก่อนหน้านี้ ฉันไม่เคยคิดถึง เรื่องเหล่านี้มาก่อนเลย ในฐานะผู้ปฏิบัติธรรม ฉันควรจะอยู่บน ภูเขาและฝึกฝนต่อไป แทนที่จะวิ่งไปมาแบบนี้ (ทำไมต้องพบปะกับสื่อมวลชน?) มันควรจะเป็นแบบนั้น ทำไมต้อง ไปพบกับสื่อด้วยล่ะ? (ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น) ทำไมต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนั้นด้วย? (เข้าไปพัวพันกับเรื่องนั้น) แต่เรื่องมันเกิด ขึ้นไปแล้ว และเรื่อง ก็บานปลายขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดพวกคุณ ทุกคนก็รู้เรื่องนี้ และในเมื่อคุณรู้เรื่องนี้แล้ว และมาเยี่ยมฉัน ฉันก็จะเล่าให้คุณฟัง ที่จริงแล้ว ในฐานะผู้ ปฏิบัติธรรม เรื่องต่าง ๆ ไม่ควรจะซับซ้อนขนาดนี้ (การปฏิบัติทางจิตวิญญาณของ ท่านอาจารย์เป็นที่รู้จักกันอย่าง แพร่หลายจนผู้คนเริ่มให้ความสนใจ) แต่ฉันเชื่อว่าตอนนี้พวกคุณ คงเต็มใจที่จะทำมันแล้ว เมื่อก่อน ถ้าฉันเรียกหาคุณ ใครจะสนใจฟังกันล่ะ?

(แต่ท่านอาจารย์ ท่านไม่เห็นหรือ ว่าการเดินทางไปฮาวายครั้งล่าสุด นั้นมีประโยชน์มากเพียงใด?) เห็นไหม?) (ตัวอย่างเช่น หากมีคน เชิญท่านไปงาน ท่านก็ สามารถไปได้เลยทันที) อ๋อ จริงเหรอ? (เช่นเดียวกับวันนี้ ท่านอาจารย์อ่อนเพลีย แต่ท่าน ก็ยังคงนั่งอยู่ที่นี่ ต้อนรับแขกจิบชาอยู่) อ๋อ จริงเหรอ? (ทำไมพวกเขาต้องไปพบอาจารย์ ปล่อยให้อาจารย์ได้พักผ่อนเถอะ) โอเค โอเค ฉันเข้าใจแล้ว (บุญสัมพันธ์หนึ่งนำไปสู่อีกอย่างหนึ่ง ท่านเห็นไหมครับ ท่านอาจารย์? ถ้าเราไม่ได้พบกับ ท่านอาจารย์ที่ฮาวายครั้ง ที่แล้ว การประชุมใน วันนี้ก็คงไม่มีขึ้น) ใช่ จริงเหรอ? (ท่านอาจารย์ ทราบหรือไม่? เพื่อให้เราได้พบท่านในวันนี้ เราต้องเริ่มติดต่อกันอย่าง น้อยสองสัปดาห์ก่อนหน้านี้) จริงหรือ (ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่ง วางแผนไว้เมื่อสักครู่นี้) โอ้ จริงเหรอ! (ใช่ครับ) ฉันเพิ่งได้ยินเรื่องนี้เมื่อ ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เอง (ใช่ เพราะพวกเขา…) เมื่อประมาณสามหรือ สี่วันก่อนครับ (พวกเขาถามถึงเรื่องนี้อยู่เรื่อย ๆ) (พวกเขายังต้องติดต่อ หลายครั้งก่อนที่เราจะ มาถึงที่นี่ได้ในที่สุด) เพราะฉันเองก็ไม่ได้อยู่ ที่นี่ตลอดเวลาเหมือนกัน ฉันเพิ่งกลับมาจากฮิวสตัน (ใช่ครับ) ดังนั้นการติดต่อฉันจึง เป็นเรื่องยากเช่นกัน (เราติดต่อ (…) แล้ว แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน) อ๋อ เข้าใจแล้ว (ดังนั้นมีการพูดคุยกันไปมาครั้ง เราเพิ่งทราบที่อยู่ เมื่อเช้านี้เอง) เข้าใจแล้ว (เวลา 10:30 น) ใช่ โอเค ในที่สุดพวกเขาก็ยอมบอก ความลับให้คุณรู้แล้วสินะ? (แต่ปัญหาคือ เส้นทาง ที่นี่ลำบากมาก) ถ้าเหล่าศิษย์ทราบเรื่อง และพากันมามุงดูที่นี่ เราคงแย่แน่ ๆ

(แต่ท่านอาจารย์ ท่านทราบหรือไม่?) เส้นทางที่นี่ค่อนข้างลำบาก) ใช่ (เรามาถึงที่นี่ในคราวเดียว!) แล้วคุณก็มาถึง ที่นี่ได้ใช่ไหม? (เราแค่เดินตรงไปเลย) และแล้วคุณ ก็มาถึงแล้ว (และวันนี้เป็นวัน พิเศษที่ไม่เหมือนใคร เพราะไม่มีรถติดเลย ไม่มีอุปสรรคใด ๆ เลย (ไม่มีสิ่งกีดขวางใด ๆ และไม่มีการจราจรติดขัด) (เหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมา ก่อนเลย ไม่เคยมีที่จะรถไม่ติด) (โดยปกติแล้วจราจรจะติดขัดมาก) (วันนี้เป็นวันที่แปลกประหลาดจริงๆ) สิ่งมหัศจรรย์จากทั่วทุกมุม? (ใช่ครับ) (เรื่องจริงนะ เชื่อยาก แต่เกิดขึ้นจริง ๆ) (เหลือเชื่อ แต่เป็นเรื่องจริง) งั้นก็... (ไม่ครับ แต่มันวิเศษมาก จริง ๆ ครับ ท่านอาจารย์) เอาล่ะ ตอนนี้คุณก็รู้แล้ว (ไม่มีรถติด แม้แต่น้อย)

ใช่ ในเมื่อพวกคุณสื่อมวลชน ได้ร้องขอมาแล้ว ครั้ง ต่อไปหากเกิดอะไรขึ้น โปรด แจ้งให้พวกเขาทราบด้วยนะ โอเคไหม? (ครับ) ฉันจะแจ้งให้ทั้งสองคนทราบ พวกเขาสามารถช่วยแจ้งให้ผู้อื่น ทราบ และคนเหล่านั้นก็สามารถช่วย แจ้งให้คนอื่น ๆ ทราบต่อไปได้ แบบนั้นแหละ นี่อะไร? ทำไม ต้องจดบันทึกด้วย? (เปิดหนังสือพิมพ์ฉบับใดฉบับหนึ่ง) (ใช่ครับ) คุณต้องการนามบัตร ไปทำอะไร? หนังสือพิมพ์เหล่านี้โด่งดังมาก ทำไมคนถึงไม่รู้จักล่ะ? เอาล่ะ

(โรงพิมพ์นี้โด่งดังขึ้นมาหลังจากที่ ได้พิมพ์ภาพของท่านอนุตราจารย์) จริงหรือ? (ครับ ท่านอาจารย์ ท่านคิดว่าการพิมพ์หนังสือ เรียบร้อยดีไหมครับ?) อะไรนะ? (ฉบับที่พิมพ์โดยไปรษณีย์เวียดนาม) โอ้! ดีมากเลย! ว้าว ใหญ่มากเลย! มันดูสวยงามมาก (ประเด็นเรื่องขาวดำ) ประเด็นก่อนหน้านี้ แล้วก็ ประเด็นต่อไป คือประเด็น เรื่องการขอโทษ ใช่ไหม? (ฉบับก่อนหน้านี้ ดูไม่ค่อยดีนัก) จริงหรือ (ฉบับก่อนหน้านี้ทำออกมา อย่างเร่งรีบเกินไป) มันใหญ่มาก ใหญ่มาก! และมันก็ขึ้นหน้าแรกด้วยเหรอ? คงต้องเสียค่าใช้จ่ายมากแน่ๆใช่ไหม? ฉันรู้สึกอับอาย ฉันรู้สึกอับอายมาก ฉันอายมาก อายสุด ๆ!

(ปัจจุบันสำนักพิมพ์เวียดนามมีชื่อเสียงมาก) บอกให้พวกเขาส่ง เงินมา แล้วเรา จะพิมพ์เพิ่มให้ ในเมื่อเรากำลังพูดถึงเรื่องนี้อยู่แล้ว ฉันก็ขอพูดถึงเรื่องนี้ด้วยเลยละกัน (6,000 เล่ม) แล้วพวกเขาก็พิมพ์ออกมา ทั้งหมดและแจกจ่ายไปทั้งหมด อ๋อ! การพิมพ์ 6,000 ฉบับ ราคาเท่าไหร่? (6,000 เล่ม) ตอนนี้ราคาเท่าไหร่? (สำหรับหนังสือพิมพ์ของ เรา 6,000 ฉบับ?) ราว 1,600 หรือ 1,700 อาจารย์) จริงหรือ (ใช่ ประมาณ 1,700) อ๋อ (ถ้าพิมพ์สี ราคาจะสูง ขึ้นไปอีกครับ ท่านอาจารย์) โอ้ จริงเหรอ? (ถ้าเป็นภาพสี อย่างเช่น ฉบัเวียดนามโพสต์ ล่าสุด ราคาก็จะสูงขึ้นไปอีก) จริงเหรอ? (ใช่ครับ) ถ้าใครต้องการสำเนา เพิ่มอีก ฉันจะ จัดส่งให้ภายหลัง... พิมพ์เพิ่ม ถ้าใครต้องการสำเนาเพิ่ม ฉันจะออก เงินค่าพิมพ์และ นำไปแจกให้

หนังสือพิมพ์ฉบับนี้แจก ฟรีหรือว่าขาย? (นี่คือหนังสือพิมพ์แจกฟรี เราแจกให้ประชาชนฟรี) แต่ด้วยความที่เอาหลัก (เวียดนาม) ในปัจจุบัน ท่านอาจารย์ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ถ้าเราตั้งราคาหนังสือพิมพ์ไว้ที่ 25 เซนต์ – แค่ประมาณ 25 เซนต์ เท่านั้น – พวกเขาก็จะ มองดูแค่แวบเดียวแล้วก็เดินจากไป) ราคาแค่ 25 เซนต์เอง แต่ พวกเขาก็ยังไม่ยอมซื้ออยู่ดี (แต่ถ้าเราแจกฟรี พวกเขา ก็จะหยิบไปเป็นกองเลย!) ถูกต้องเลย (แล้วพวกเขา ก็เอาไปที่บ้าน) (ถ้าคุณให้ฟรี พวกเขาก็จะรับไป)

(การพิมพ์สีเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก) (ต้องผ่านกระบวนการ พิมพ์สี่หรือห้าครั้ง) ถูกต้องแล้ว (ท่านต้องแยกสีออก นะครับ อาจารย์) ฉันรู้ ฉันรู้ (เหนื่อยจัง) เหนื่อยจัง (นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม ตอนที่เรากำลังทำปก เราจึงต้องนั่งเฝ้าดูทั้งคืน เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะ ไม่เลื่อนออกจากแนวเดิม) โอ้พระเจ้า เราคงไม่อยากให้รูปของ ท่านอาจารย์ออกมามีสี่ตาหรอก) ฉันมีตาแค่สามตา! (บางครั้งเราก็ มักจะนอนดึกกัน เพื่อให้งานเสร็จ ลุล่วงไปได้ด้วยดี) ฉันเข้าใจ (ถ้าเรารอจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ค่อยไปรับหนังสือพิมพ์) (มันจะใช้เวลาของเรา ไปมากเลยทีเดียว) ฉันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน บางครั้งฉันทำงานจนดึกดื่น (ครับ) ฉันจะไม่หยุดพักจนกว่างานจะเสร็จ (เราต้องทำให้เสร็จ ไม่งั้น เราจะนอนไม่หลับ) ถูกต้องเลย (การจัดพิมพ์หนังสือพิมพ์เป็นงาน ที่ยากมากครับ ท่านอาจารย์) มันเป็นงานที่ยากมากเลยใช่ไหม? (เป็นงานที่ยากมากจริง ๆ อาจารย์) จริงหรือ (นี่คงเป็นกรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้ว) ทำงานเหมือน หนอนไหมสินะ?

(แต่ตอนนี้ ยกตัวอย่างเช่น การเขียนบทความเกี่ยวกับ ท่านอาจารย์นั้นยากกว่าการเขียน เกี่ยวกับเรื่องอื่น ๆ ก่อนอื่น เราต้อง พิจารณาอย่างรอบคอบ เพื่อให้ทางท่านอาจารย์ เห็นด้วยกับ สิ่งที่เราเขียน และจากมุมมองของผู้อ่าน เราก็ต้องแน่ใจด้วยว่า พวกเขาจะไม่รู้สึกอึดอัดใจ เพราะสิ่งที่เรา เขียนอาจตรงหรือไม่ตรง กับมุมมองของพวกเขา) โอ้! ใช่แล้ว (เรามีหลักฐานที่ชัดเจนในเรื่องนั้น) (เพราะจากมุมมอง ของสาธารณชน…) (นี่แหละคือจุดที่ยากลำบาก) ใช่ (ตอนนี้คนส่วนใหญ่กำลัง ให้ความสนใจท่านอาจารย์อยู่ ดังนั้น พวกเขาจึงอยากรู้เกี่ยวกับบทความ ที่เขียนเกี่ยวกับท่านมาก พวกเขาชอบอ่านหนังสือเหล่านั้น) ใช่ ใช่ ถูกต้องแล้ว เราต้องบอกความจริง ให้พวกเขารู้ (แต่ก็ยังมีเรื่องราวต่าง ๆ ที่พวกเขาแต่งขึ้นอีกมากมาย) และไม่มีใครช่วยเหลือ ฉันแม้แต่บาทเดียว

(แต่ท่านอาจารย์ เห็น ไหมครับ เมื่อมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้น คำชมจะ ไม่แพร่กระจายเร็วเท่ากับ คำวิจารณ์และการพูดจาไม่ดี) มันเป็นอย่างนั้นเสมอมา... นี่แหละชีวิต) นักข่าวมีหน้าที่ให้ความรู้ แก่สาธารณชนบ้างเล็กน้อย เพื่อชี้นำพวกเขาไปสู่ เส้นทางแห่งความดีงามและ ทัศนคติเชิงบวกมากขึ้น ในทางกลับกัน หากใครนินทา หรือวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่น ความคิดเชิงลบนั้นก็จะส่ง ผลกระทบต่อผู้พูดเองด้วย นั่นเป็นเหตุผลที่ต้องมี สุภาษิตเวียดนามที่ว่า "การ ถ่มเลือดใส่คนอื่นมีแต่ จะทำให้ปากตัวเองเปื้อน" (ใช่ครับ) อย่างแน่นอน! มันทำให้ปากคุณเปื้อนเอง

(แน่นอนว่า การพูดจาแบบนั้นจะ สร้างกรรมขึ้นมา) ถูกต้องแล้ว ใช่ ดังนั้นเราจึงควรมีส่วนร่วมใน การให้ความรู้แก่สาธารณชนด้วย โดยเฉพาะเด็ก ๆ เราควรชี้นำพวกเขาไป สู่หนทางที่สูงส่งกว่า (ใช่แล้ว)

นั่นคือหน้าที่ของนักข่าว สื่อมวลชนเป็นหนึ่งใน ช่องทางที่ดีที่สุดใน การให้ความรู้แก่ประชาชน นอกจากนี้ยังมีโทรทัศน์และวิทยุด้วย สื่อเหล่านี้ มีความสำคัญอย่างยิ่ง ดังนั้นเราควรเขียนใน ลักษณะที่ช่วยให้สังคม ดีขึ้น บริสุทธิ์ขึ้น และสูงส่งขึ้นเรื่อยๆ ถ้าสื่อมวลชนไม่ รับผิดชอบในเรื่องนี้ แล้วใครจะรับผิดชอบ? ในโรงเรียน พวกเขาสามารถสอน ได้เฉพาะคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง เท่านั้น คุณเข้าใจไหม? แต่สื่อมวลชนเข้าถึงประชาชน ทั่วไปได้ในวงกว้าง

(ผมติดตามท่านอาจารย์มาตั้งแต่ สมัยอยู่ฮาวาย แต่จนถึงตอนนี้ ผมยังไม่เคยได้ถ่ายรูป กับท่านอาจารย์เลยสักครั้ง ผมถ่ายรูปคนอื่น มาตลอดเลย) อ๋อ! จริงเหรอ? โอเค เชิญหยิบไปหนึ่งชิ้นได้เลย ขอให้คนใดคนหนึ่งในกลุ่ม นั้นช่วยถ่ายรูปให้คุณ ถ่ายรูปพวกเขา ร่วมกันกับฉันสิ พวกเขาชอบถ่ายรูป กับอาจารย์ นี่เป็นระบบอัตโนมัติ กดแค่ครั้งเดียวก็ พอแล้ว เข้าใจไหม? โอ้ ภาษาอังกฤษคุณยอดเยี่ยมมาก! ภาษาอังกฤษของคุณดีขึ้นเรื่อย ๆ (ยืนข้างท่านอาจารย์ เพื่อถ่ายรูป) ใช่ โอเค วันนั้นคุณไม่ได้ถ่ายรูปเหรอ? (ยังไม่เลย ยังไม่ตั้งแต่วันนั้น ผมแค่ถือกล้องอยู่เฉย ๆ เป็นแบบนี้มาตลอดเลย) (แค่นี้ก็เยอะแล้ว) มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันถ่ายรูป ท่านอาจารย์ในระยะใกล้ ๆ เยอะมาก) วันนั้นที่ฮาวาย ตอนที่ เราทานอาหารด้วยกัน (ในฮาวายและไวกิกิ) ทำไมคุณถึง กดปุ่มช้าจัง? ถือไว้ให้นานกว่านี้อีกหน่อยนะ (ถือไว้ให้นานกว่านี้อีกหน่อย) คุณรับแทนเขา คุณรับทั้งห้า คนในรูปใช่ไหม? ถอยหลังไปหน่อย (งั้นเรามายืนอยู่หลังท่านอาจารย์) ไม่เป็นไรแบบนั้นก็ใช้ได้เหมือนกัน แค่ทำตัวเป็นธรรมชาติก็พอ เชิญตามสบายเลย โอเค คุณนั่งตรงนั้น คุณจะจัดที่นั่งกัน อย่างไรก็ได้ตามใจชอบ ไม่มีปัญหา (กดค้างไว้อีกสักหน่อย) กด…) กดค้างไว้นานกว่านี้ อีกหน่อย แฟลชก็จะ... (กดค้างไว้ สักครู่ ไฟแฟลชจะติด) ถ้าภาพถ่ายออกมาไม่ดี เรา สามารถถ่ายใหม่ในครั้งต่อไปได้ (ไม่นะ กดค้างไว้อีกหน่อยนะ จากนั้นมันก็จะเปิดขึ้น กดให้แน่น) กดค้าง ไว้สักพัก เห็นไหม? โอ้! มือสมัครเล่น… (มือสมัครเล่นมาก ๆ) โอเค ตกลง อันนี้ดูทนทานดี ทีเดียวใช่ไหม? นี่คืออุปกรณ์คุณภาพสูงมาก คุณอยากถ่ายรูป กับตัวนี้ไหม? (มืออาชีพ) มืออาชีพใช่ไหมล่ะ? (วิธีนี้สะดวกมาก สำหรับการเดินทางไกล) อ๋อ ใช่ ใช่แล้ว (พกพาสะดวก ใช่เลย) มิเช่นนั้น หากมี สิ่งของมากเกินไป ก็จะกลายเป็นภาระ (ใช่ครับ) มันเหนื่อยนะ

คุณมีคำถามเพิ่มเติมอีกไหม? มีคำถามยาก ๆ อีกไหม? น่าสงสารจังเลย ด้านหนึ่งคือความคิดเห็นของประชาชน... ตกอยู่ระหว่างค้อน กับทั่งสินะ? ถ้าสิ่งที่คุณพูดไม่ถูกใจ ผู้อ่าน พวกเขาจะไม่ ซื้อหนังสือพิมพ์ ไม่แม้แต่จะเสียเวลาอ่าน และจะไม่สนับสนุนคุณ (ใช่แล้ว ถูกต้อง) (พวกเขาไม่สนับสนุนเรา) แต่ถ้าพูดตรง ๆ ล่ะ – “คำพูดที่ซื่อตรงมักทำให้คนฟัง รู้สึกไม่สบายใจ” ใช่ไหม? (พวกเราเป็นนักข่าว – เราทำหนังสือพิมพ์ ก็มันเป็นธุรกิจนี่นา (เราบริหารหนังสือพิมพ์ เราเป็นคนพิมพ์มันเอง) คุณกล้าหาญมากเลยใช่ไหม? (ถ้าเราทำไม่ได้ เราก็จะปิดตัวลง) กล้าหาญจริงหรือ? (เราเริ่มต้นเอง และเราพิมพ์เอง) อ้อ ใช่แล้ว นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้มันยาก (ไม่ใช่ว่า พวกเขาเป็นคน ออกเงิน) (ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะ ให้เราอะไรเลย) จริงเหรอ? แล้ว ค่าโฆษณาล่ะ? พวกเขาไม่ได้จ่ายเงินให้ คุณเพื่อลงโฆษณาเหรอ?

(ถ้าพวกเขาลงโฆษณา พวกเขา ต้องจ่ายเงินให้เรา) อ๋อ อย่างนั้นเหรอ? (แต่ถ้าพวกเขาไม่ โฆษณาตอนนี้ล่ะก็… ท่านอาจารย์รู้จักสุภาษิตที่ว่า "ถึงไม่มีคนคนนั้น ตลาดก็ยังคงแออัดอยู่ดี") โอ จริงเหรอ? (คนหนึ่ง ออกไป อีกคนเข้ามา) (ใช่แล้ว เราก็แค่ทำใน สิ่งที่เราทำอยู่ต่อไป) (ไม่มีอะไรต้องกลัว) ตกลง เราไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ฝ่ายเรา หรือฝ่ายศัตรูใช่ไหม? เอาล่ะ (ใครจะรู้ล่ะ?) บางทีวันหนึ่งศิษย์คนใดคนหนึ่ง ของท่านอาจารย์อาจจะมาบอกว่า "ขออนุญาตลงโฆษณา หน่อยได้ไหม" การเป็น ดีมากเลย

Photo Caption: “นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้อบร่ำ พระบาทของมงกุฎแห่งสรรพสิ่ง”

ดาวน์โหลดรูปภาพ